Рус адабиётида театр санъатини бутунлай янги босқичга олиб чиққан ва «Замоскворечье Колумби» дея эътироф этилган Александр Островский 1823 йилда Москвада туғилган. Унинг отаси адвокат бўлган ва ёш Александр ҳам дастлаб суд идораларида хизмат қилган. Суд жараёнларида турли тоифадаги одамлар, айниқса, бойлик орттириш илинжида иймонини ютган савдогарларнинг кирдикорларини ўз кўзи билан кўриши унга ёзувчи сифатида беқиёс ҳаётий тажриба берди. У асарларида қуруқ ва сунъий қаҳрамонлар ўрнига, саҳнага оддий халқни, уларнинг дарду ҳасратлари, шафқатсиз анъаналарини ва жонли сўзлашув тилини олиб кирди. Унинг пьесалари шу қадар халқчил эдики, Москванинг Малий театри бугунги кунга қадар «Островский уйи» деб аталади. Ёзувчининг энг машҳур асарларидан бири «Момоқалдироқ» (Гроза) драмаси бўлиб, унда жоҳил ва шафқатсиз қайнона зулмига қарши исён кўтарган, аммо якунда фожиали ўлим топган Катерина образи яратилган. Яна бир шоҳ асари «Сепсиз қиз» (Бесприданница) пьесасида эса пул ва бойлик ҳамма нарсани ҳал қиладиган жамиятда соф муҳаббатнинг нақадар топталиши, гўзал ва ёш Ларисанинг фожиаси маҳорат билан тасвирланган. Островский ўзининг қирқдан ортиқ пьесалари билан рус драматургиясида бутун бир даврни яратди ва 1886 йилда ижод столи устида вафот этди. Унинг асарлари бугун ҳам жаҳон театрларининг саҳнасидан тушмайди.
