Рус адабиётида халқнинг, айниқса, оддий деҳқонларнинг машаққатли ҳаётини Николай Некрасовдек юракдан ҳис қилиб ёзган шоир топилмайди. 1821 йилда бой ва шафқатсиз помещик оиласида туғилган Некрасов болалигиданоқ отасининг деҳқонларга қилаётган зулмини кўриб, уларга нисбатан чуқур ҳамдардлик билан улғайди. У отасининг хоҳишига қарши бориб, ҳарбий мактаб ўрнига университетга ўқишга киргани учун ота пулидан маҳрум бўлди. Санкт-Петербургдаги илк йиллари ўта қашшоқликда ўтди; у ҳатто ертўлаларда тунаб, очликдан қаттиқ азоб чекди. Аммо бу қийинчиликлар уни тоблади ва у нафақат буюк шоир, балки Александр Пушкин асос солган «Замондош» (Современник) журналининг моҳир муҳаррири сифатида рус адабиётининг бутун бир авлодини атрофида жипслаштира олди. Унинг энг машҳур ва умрининг охиригача ёзган шоҳ асари «Россияда ким яхши яшайди?» (Кому на Руси жить хорошо?) достонидир. Бу асарда бахт излаб бутун Россияни айланиб чиққан етти нафар деҳқоннинг саргузаштлари орқали рус халқининг фожиаси ва очиқ кўнгиллилиги кўрсатиб берилган. «Совуқ аёз» ва «Рус аёллари» достонларида эса у рус аёлининг матонати, фидойилиги ва гўзаллигини мадҳ этди. Некрасов ўз шеъриятига халқ жонли тилини, қўшиқ ва нақлларни олиб кирди, шу сабабли унинг асарлари оддий халқ орасида тез ёйилди. 1878 йилда оғир касалликдан вафот этган шоирнинг дафн маросимида минглаб одамлар иштирок этиб, унинг Пушкиндан ҳам улуғроқ эканлигини баралла айтишган эди.
