Рус шеъриятида табиат ва муҳаббатни Афанасий Фетдек нафис ва мусиқий тарзда мадҳ этган шоир топилмайди. 1820 йилда туғилган шоирнинг ҳаёти жуда мураккаб ва зиддиятларга тўла бўлган. У зодагон Шеншинлар оиласида дунёга келган бўлса-да, ота-онасининг никоҳи Россияда қонуний тан олинмагани учун у ўзининг зодагонлик унвонидан ва фамилиясидан маҳрум қилинади ҳамда онасининг биринчи эри фамилияси — «Фет»ни олишга мажбур бўлади. Бу воқеа унинг қалбида чуқур яра қолдиради ва у бутун умри давомида ўзининг йўқотилган унвонини қайтариб олиш учун курашади. У ҳарбий хизматга киради, кейинчалик эса қишлоқ хўжалиги билан шуғулланиб, оддий ва ўта амалий, баъзан ҳатто хасис ер эгасига айланади. У фақат кексалик чоғидагина ўзининг азалий орзусига етиб, Шеншин фамилиясини қайтариб олишга муваффақ бўлади. Бироқ унинг кундалик ҳаётидаги бу қаттиққўллик ва амалийлик унинг ижодида умуман акс этмаган. Фет «соф санъат» тарафдори эди; у шеъриятда сиёсат ёки ижтимоий муаммоларни эмас, балки фақат гўзалликни, табиат манзараларини ва инсоннинг нозик ҳис-туйғуларини куйлаш керак деб ҳисобларди. Унинг қалбида ёшлигида фожиали тарзда ёнғинда ҳалок бўлган севгилиси Мария Лазичга бўлган ўтли муҳаббат ва изтироб бир умр яшаб қолди. Фетнинг кўплаб шеърлари худди мусиқага ўхшайди, уларда баъзан ҳатто феъллар ҳам ишлатилмайди, фақат ҳислар ва манзаралар тасвирланади (масалан, унинг машҳур «Пичирлаш, тортинчоқ нафас» шеъри). 1892 йилда вафот этган Афанасий Фет ўзидан кейин шундай ёрқин ва оҳангдор мисралар қолдирдики, улар Пётр Чайковский каби буюк композиторларни ажойиб романслар яратишга илҳомлантирди.
