Инглиз адабиётининг энг сермаҳсул ва энг кўп ҳақ тўланадиган ёзувчиси Уильям Сомерсет Моэмнинг ҳаёти худди саргузашт фильмларига ўхшайди. 1874 йилда Парижда, Британия элчихонаси ходими оиласида туғилган Моэм болалигида ота-онасидан эрта айрилиб, етим қолади. Унинг болалиги осон кечмаган: қаттиққўл амакисининг тарбияси ва кучли дудуқланиши (гапирганда тутилиб қолиш) туфайли у одамови бўлиб ўсади. Айнан шу нуқсон уни одамларни четдан жимгина кузатишга ва инсон табиатини чуқур ўрганишга мажбур қилади. Қизиғи шундаки, у адабиётга келишдан олдин шифокорликка ўқиган ва Лондоннинг энг камбағал маҳаллаларида акушер бўлиб ишлаган. У ерда кўрган азоб-уқубатлари, инсоннинг туғилиши ва ўлими кейинчалик унинг асарларида реалистик руҳда акс этди. Моэмнинг яна бир яширин қирраси бор эди — у Биринчи жаҳон уруши даврида Британия разведкаси (MI6) агенти бўлиб ишлаган. У махсус топшириқ билан Россияга юборилган ва у ерда инқилоб олдидаги вазиятни ўрганган. Унинг жосуслик фаолияти «Эшенден ёки Британия агенти» асарига асос бўлди, бу китоб кейинчалик Ян Флемингнинг машҳур «Жеймс Бонд»ини яратишга илҳом берган. Лекин унинг энг шоҳ асари — бу «Инсоний исканжа» (Of Human Bondage) романидир. Бу автобиографик асарда у ўзининг оғир болалиги, жисмоний нуқсони туфайли чеккан изтироблари ва ҳаётда ўз йўлини топиш машаққатини Филиппэри образи орқали тасвирлаб берган. Ёзувчи саёҳат қилишни жуда яхши кўрарди. У Осиё, Африка ва Тинч океани оролларига қилган сафарлари асосида ажойиб ҳикоялар ёзди. Унинг «Ой ва сариқ чақа» (The Moon and Sixpence) романи рассом Поль Гоген ҳаётига асосланган бўлиб, унда санъат учун оиласи ва жамиятдан воз кечган даҳо ҳақида ҳикоя қилинади. Сомерсет Моэм 91 йил умр кўрди ва «Мен ҳикоянависман, менинг вазифам — ўқувчини зериктирмаслик», деган қоидага умрининг охиригача содиқ қолди.